دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Designing a model to promote transparency and accountability in financial reporting based on oversight and stakeholder participation in governance طراحی مدل ارتقای شفافیت و پاسخگویی در گزارشگری مالی بر پایه نظارت و مشارکت ذینفعان در حکمرانی 4 25 4313 10.22098/cpa.2025.18207.1101 FA مرضیه سام دلیری دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران داود کیا کجوری دانشیار، گروه مدیریت دولتی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران سید مهدی الوانی استاد، گروه مدیریت دولتی،دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران امیر محمدزاده دانشیار، گروه حسابداری و مالی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. Journal Article 2025 09 04 Context and Purpose: This study was conducted with the aim of designing a comprehensive model to promote transparency and accountability in public sector financial reporting in Iran and in response to the country's current economic challenges that necessitate optimal management of public resources and increasing social trust. Methodology: This study was conducted qualitatively and with a content analysis approach. Data were collected through 18 in-depth semi-structured interviews with experts in the field of public sector accounting. Sampling was purposive and continued until theoretical saturation was reached. Data were analyzed using open, axial, and selective coding. Findings: The main achievement of the research is the design of an integrated conceptual model consisting of 5 main themes (accountability and responsibility, information transparency, establishing effective communication channels, identifying stakeholders' information needs, and increasing public awareness) and 8 sub-themes. The findings show that promoting transparency and financial accountability requires simultaneous and balanced attention to all these dimensions. Conclusion: The main and innovative result of the research is the presentation of a comprehensive model that can provide a basis for policymaking and actions of executive managers to improve the public sector financial reporting system and achieve desirable financial governance through strengthening social oversight. زمینه و هدف: این پژوهش با هدف طراحی مدلی جامع برای ارتقای شفافیت و پاسخگویی در گزارشگری مالی بخش عمومی ایران و در پاسخ به چالش‌های اقتصادی کنونی کشور که مدیریت بهینه منابع عمومی و افزایش اعتماد اجتماعی را ضروری ساخته است، انجام شده است. روش‌شناسی: این مطالعه از نظر روش، کیفی و با رویکرد تحلیل مضمون انجام شده است. داده‌ها از طریق ۱۸ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته عمیق با خبرگان حوزه حسابداری بخش عمومی گردآوری شد. نمونه‌گیری به روش هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌ها با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. یافته‌ها: دستاورد اصلی پژوهش، طراحی یک مدل مفهومی یکپارچه متشکل از ۵ مضمون اصلی (پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری، شفافیت اطلاعات، ایجاد کانال‌های ارتباطی مؤثر، شناسایی نیازهای اطلاعاتی ذینفعان و افزایش آگاهی عمومی) و ۸ مضمون فرعی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتقای شفافیت و پاسخگویی مالی مستلزم توجه همزمان و متوازن به تمام این ابعاد است. نتیجه‌گیری: نتیجه اصلی و نوآورانه تحقیق، ارائه مدلی جامع است که می‌تواند مبنایی برای خط‌مشی‌گذاری و اقدامات مدیران اجرایی به‌منظور بهبود نظام گزارشگری مالی بخش عمومی و تحقق حکمرانی مالی مطلوب از طریق تقویت نظارت اجتماعی فراهم آورد.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4313_b4f7af7de66b84500c596cd637d5051e.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Identifying Dimensions of Inclusive Governance for Reducing Capability Poverty شناسایی ابعاد حکمرانی پوشش گستربرای کاهش فقر قابلیتی 26 49 4432 10.22098/cpa.2026.18658.1154 FA فاطمه رییسی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران. سید محمد مقیمی استاد، گروه خط مشی گذاری و مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران حسین خنیفر استاد، گروه مدیریت آموزشی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران. علی اصغر پورعزت استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 11 14 Objective: Identifying the dimensions of inclusive governance to reduce capability poverty (deprivation of empowerment, choice, and social participation). Methodology: A qualitative study using thematic analysis of 42 credible domestic and international articles published over the past 30 years. Findings: Six main dimensions of inclusive governance were identified: Poverty Reduction Policymaking: Includes macroeconomic policies, targeted social support, anti-discrimination policies, and enhancing competitiveness. Human-Centered Policymaking: Emphasis on citizenship rights, equal access, multidimensional empowerment, and meeting basic needs. Developmental Governance and Institutional Capacity Building: Governance structure and macro-orientation, institutional capacity and bureaucracy, institutional arrangements, and sustainable financing. Multi-Stakeholder Participation and Optimal Role-Playing: Coordinated roles for the state, private sector, local community organizations, social organizations, civil society, and independent institutions. Infrastructure Development: Includes energy and technology infrastructure, spatial planning and regional balance, security and social protection, information and communication technology (ICT), and transportation. Governance Objectives: Achieving sustainable development and social justice with a focus on reducing inequality. Conclusion: The articulation of these dimensions provides a comprehensive understanding of capability poverty and establishes a foundation for designing and implementing effective measures to reduce it. هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسایی ابعاد حکمرانی پوشش‌گستر برای کاهش فقر قابلیتی انجام شده است. فقر قابلیتی مفهومی است که فراتر از محرومیت مالی و آموزشی، به فقدان توانمندی، آزادی انتخاب، قدرت عمل و مشارکت مؤثر در عرصه اجتماعی اشاره دارد. روش: این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی است. روش گردآوری داده‌ها، مطالعه اسنادی و کتابخانه‌ای و روش تحلیل داده‌ها، تحلیل مضمون است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مقالات منتشرشده در پایگاه‌های علمی معتبر در بازه ۳۰ سال اخیر بوده که با نمونه‌گیری هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری، ۴۲ پژوهش انتخاب و تحلیل شدند. یافته‌ها: ابعاد حکمرانی پوشش‌گستر در شش بعد اصلی و ۲۴ مضمون سازماندهی شدند. این ابعاد عبارتند از: ۱. خط‌مشی‌گذاری کاهش فقر (با مضامینی مانند سیاست‌های کلان اقتصادی و حمایت‌های اجتماعی هدفمند)؛ ۲. خط‌مشی‌گذاری انسان‌محور (شامل حقوق شهروندی و توانمندسازی چندبعدی)؛ ۳. الگوی حکمرانی توسعه‌گرا و ظرفیت‌سازی نهادی؛ ۴. مشارکت چندجانبه ذینفعان شامل دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی؛ ۵. توسعه همه‌جانبه زیرساخت‌ها در حوزه‌هایی مانند انرژی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، و توازن منطقه‌ای؛ و ۶. اهداف نهایی حکمرانی شامل تحقق توسعه پایدار و عدالت اجتماعی با تمرکز بر کاهش نابرابری. نتیجه‌گیری: احصای این ابعاد، امکان درک همه‌جانبه‌تری از فقر قابلیتی را فراهم می‌کند. این چارچوب می‌تواند به‌عنوان مبنایی علمی برای تدوین خط‌مشی‌ها و اجرای برنامه‌های عملی مؤثر در راستای کاهش پایدار این نوع فقر و ارتقای پوشش‌گستری اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4432_c8437f6a5bbb111b30056b8c3cd59ce7.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 "Design and Explanation of a Fairness-Oriented Framework for National Human Resource Development: An Argumentation Analysis of Iran’s Sixth Development Plan" طراحی و تبیین چارچوب توسعه منابع انسانی ملی مبتنی بر انصاف با رویکرد تحلیل استدلال در قانون برنامه ششم توسعه 50 80 4124 10.22098/cpa.2025.18134.1096 FA اکرم هادی زاده مقدم دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. علی رضائیان استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. حمیدرضا یزدانی دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران. داود افروز دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2025 08 19 Context and Purpose: One of the fundamental challenges of policymaking in the field of National Human Resource Development (NHRD) in Iran is the absence of a coherent approach to fairness, a concern also reflected in the Sixth National Development Plan. The aim of this study was to assess the extent to which the three dimensions of fairness—procedural, contextual, and consequential—were incorporated, and to evaluate the quality of policy arguments in seven key domains of the Plan. Methodology: This qualitative study examined legal provisions related to human resource development in the Sixth Plan. The sample was selected purposefully, and data were extracted through textual coding. Analysis was carried out in three stages: systematic meta-study, concept analysis, and argumentation analysis based on Walton’s framework. To ensure validity, triangulation and peer debriefing were employed. Findings: The analysis revealed that policy arguments across the seven domains suffered from diverse shortcomings, including oversimplification of causal relations, excessive reliance on desirable outcomes, limited use of empirical evidence, reliance on descriptive approaches without executable mechanisms, and neglect of institutional requirements and participatory obligations. Overall, attention to the three dimensions of fairness was unbalanced, with the contextual dimension receiving the least consideration. Conclusion: The findings highlight that the attention paid to fairness in the legal provisions of the Sixth Plan has been uneven, which has weakened the coherence of policy arguments. This underscores that the existing capacities for achieving fair NHRD require strengthening and gradual reconsideration at the macro-policy level to ensure more effective utilization of the available legal potential. زمینه و هدف: یکی از چالش‌های بنیادین سیاست‌گذاری در حوزه توسعه منابع انسانی ملی در ایران، فقدان رویکرد منسجم به مقوله انصاف است؛ موضوعی که در قانون برنامه ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز انعکاس یافته است. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی تحقق ابعاد سه‌گانه انصاف (رویه‌ای، زمینه‌ای و تبعاتی) و کیفیت استدلال‌های سیاستی در هفت حوزه کلیدی برنامه ششم بود. روش‌شناسی: این مطالعه کیفی با جامعه‌ای شامل مواد قانونی مرتبط با توسعه منابع انسانی در قانون برنامه ششم انجام شد. نمونه‌ها به‌صورت هدفمند انتخاب و داده‌ها با کدگذاری متنی استخراج شدند. تحلیل در سه مرحله فرامطالعه، تحلیل مفهومی و تحلیل استدلال بر پایه چارچوب والتون صورت گرفت. برای اعتبارسنجی نیز از مثلث‌سازی و بازبینی همتایان استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد استدلال‌های سیاستی در هفت حوزه اصلی با کاستی‌هایی همراه است؛ از جمله ساده‌سازی روابط علّی، اتکای بیش از حد به پیامدهای مطلوب، ضعف در استناد به شواهد تجربی، غلبه رویکرد توصیفی بدون ارائه سازوکارهای اجرایی و بی‌توجهی به اقتضائات نهادی و الزامات مشارکت. در مجموع، ملاحظه ابعاد سه‌گانه انصاف نامتوازن بوده و به‌ویژه بُعد زمینه‌ای کمترین میزان توجه را دریافت کرده است. نتیجه‌گیری: برآیند تحلیل‌ها نشان می‌دهد توجه به ابعاد سه‌گانه انصاف در مواد قانونی برنامه ششم نامتوازن بوده و این امر انسجام استدلال‌های سیاستی را تضعیف کرده است. بنابراین ظرفیت‌های موجود برای تحقق توسعه منابع انسانی منصفانه نیازمند تقویت و بازنگری تدریجی در سیاست‌گذاری‌های کلان است تا بتوان از پتانسیل‌های قانونی بهره‌برداری مؤثرتری داشت.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4124_be6f7b4e9062b854693c02440b0a8aee.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 A bundle of well-being-oriented human resource management practices in Public organizations: The late career stage بسته‌ا‌ی از اقدامات مدیریت منابع انسانی بهزیستی محور در سازمان‌های دولتی: مرحله‌ی پایانی مسیر شغلی 81 130 4435 10.22098/cpa.2025.18383.1114 FA حبیب ابراهیم‌پور استاد، گروه مدیریت دولتی و گردشگری، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. بهاره نامداری گروه مدیریت دولتی، دانشکده حسابداری و مدیریت، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. سید حامد هاشمی استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2025 09 18 Context and Purpose: Recent studies have shown that job-task complexity, economic crises, and the challenges of late-career stages reduce employee well-being. Accordingly, the aim of this research was to develop and evaluate a bundle of well-being-oriented human resource policies and practices for those public-sector employees who, in the late stage of their career paths, were experiencing the adverse consequences of highly complex jobs and economic crises. Methodology: This research was considered applied in terms of its purpose, and data were collected using a combination of the Delphi method and a cross-sectional survey. In the Delphi phase, 14 HRM experts were selected through purposive chain sampling. Over two rounds, they identified policies and practices aligned with the target group. Subsequently, a cross-sectional survey was conducted with the participation of 277 staff employees from government executive organizations in the city of Tehran. Furthermore, they were selected through multi-stage sampling. The goal of this phase was to assess the model's fit and evaluate the implementation status of the proposed bundle. Findings: The Delphi findings revealed that the well-being-oriented bundle, "Sponsorship in Complex Jobs," comprises 7 key policies and 55 related practices. Confirmatory Factor Analysis (CFA) indicated a good fit between the proposed bundle and empirical data. One-sample t-test results revealed that, in Tehran's public organizations, only 19 of the evaluated practices were effectively implemented. Conclusion: The research results indicated that the proposed bundle serves as an effective solution to enhance the well-being of employees in public organizations. Furthermore, public organization managers can contribute to the effective implementation of this bundle by focusing on solutions such as establishing flexible work programs, strengthening communication and participation systems, and revising compensation systems. زمینه و هدف: مطالعات اخیر نشان داده‌اند که پیچیدگی وظایف شغلی، بحران اقتصادی و چالش‌های مراحل پایانی مسیر شغلی، بهزیستی کارکنان را کاهش می‌دهند. بر ‌این ‌اساس، هدف این پژوهش ارائه‌ی بسته‌ای از سیاست‌ها و اقدامات منابع انسانی بهزیستی‌محور برای آن دسته از کارکنان سازمان‌های دولتی بود که در پایان مسیر شغلی، پیامدهای نامطلوب مشاغل بسیار پیچیده و بحران اقتصادی را تجربه می‌کردند. روش‌شناسی: این پژوهش کاربردی بود و داده‌ها با تلفیق روش دلفی و مطالعه‌ی پیمایشی-مقطعی گردآوری شدند. در مرحله دلفی، ۱۴ نفر از متخصصان منابع انسانی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند-زنجیره‌ای انتخاب شدند و طی دو دور، سیاست‌ها و اقدامات سازگار با گروه هدف را شناسایی کردند. سپس، مطالعۀ پیمایشی با هدف برازش و ارزیابی وضعیت اجرایی بسته‌ی پیشنهادی و با مشارکت 277 نفر از کارکنان ستادیِ سازمان‌های اجرایی دولتیِ تهران اجرا شد. این کارکنان با روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. یافته‌ها: یافته‌های دلفی نشان داد که بسته بهزیستی‌محور «حمایتگر در مشاغل پیچیده» مشتمل بر 7 سیاست کلیدی و ۵۵ اقدام مرتبط است. نتایج تحلیل عاملی تأییدی، برازش مناسب بسته با داده‌های میدانی را تأیید کرد. یافته‌های آزمون تی تک‌نمونه‌ای نشان داد که در سازمان‌های دولتی تهران، تنها 19 اقدام از میان کل اقدامات به‌طور اثربخش‌ اجرا شده‌اند. نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق حاکی از آن بود که بسته‌ی پیشنهادی راهکاری در راستای‌ بهبود بهزیستی کارکنانِ سازمان‌های دولتی است. به‌علاوه، مدیران این سازمان‌ها با تمرکز بر راهکارهایی همچون ایجاد برنامه‌های کاری منعطف، تقویت سیستم ارتباطات-مشارکت و بازنگری در نظام جبران خدمات می‌توانند به اجرای اثربخش این بسته کمک نمایند.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4435_6b516742e3400cbbfe41fb7830d1c879.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Professional Identity and Loyalty of Nurses: A Strategic Link for the Sustainability of the Health System's Human Resources هویت حرفه‌ای و وفاداری پرستاران: پیوندی استراتژیک برای پایداری نیروی انسانی نظام سلامت 131 166 4434 10.22098/cpa.2025.18353.1111 FA صمد رحیمی اقدم دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران نگین نریمانی دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. جواد مقتدر کارگران دانش آموخته دکتری تخصصی مدیریت دولتی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2025 09 24 Objective: Due to the widespread withdrawal of nurses from the nursing profession due to the difficult working conditions during the Corona Pandemic, considering that manpower is the most important asset of an organization, nurses are leaving their profession during this period. It can cause many problems. Therefore, we decided to design a study to investigate the relationship between professional identity and behavioral and attitudinal loyalty (two important variables in keeping the workforce in the organization) of nurses during the corona pandemic in Tabriz Hospital. Research Methodology: The present study is an applied descriptive research. The statistical population of the study was all nurses working in Tabriz hospitals during the Corona pandemic. Data were collected to examine the studied variables through a questionnaire. According to the statistics provided by the Nursing Organization on August 20, 1400, 5094 nurses (3992 governmental and academic, 1102 non-governmental) were providing services in Tabriz. 358 questionnaires were selected for analysis. Findings: Based on the results, professional identity was directly and significantly correlated with attitudinal loyalty (p<0/05 و CI =%95 ،t= 9/695 ،β=0/560) in addition to professional identity and behavioral loyalty was directly and significantly correlated (p<0/05 و CI =%95 ،t= 4/535 ،β=0/331). Also attitudinal loyalty had a positive and significant effect on behavioral loyalty (p<0/05 و CI =%95 ،t= 4/306 ،β=0/323) in addition to professional identity through the mediating role of attitudinal loyalty also had a positive and indirect effect on behavioral loyalty (p<0/05 و CI =%95 ،t= 3/888 ،β=0/181). Conclusion: The results indicate that nurses with more developed professional identities in organizational crises such as the corona pandemic show greater commitment and attitude and behavioral loyalty, in other words. هدف: با توجه به خروج گسترده پرستاران از حرفه پرستاری به سبب سختی شرایط کاری پیش‌آمده در دوران پاندمی کرونا، با در نظر داشتن این که نیروی انسانی مهمترین دارایی یک سازمان می‌باشد، خروج پرستارن از حرفه خود در این دوره می‌تواند معضلات بسیاری را به همراه داشته باشد. لذا بر آن شدیم تا با طراحی مطالعه‌ای به بررسی ارتباط هویت حرفه‌ای و وفادرای رفتاری و نگرشی (دو متغیر مهم در زمینه ماندن نیروی کاری در سازمان) پرستاران در دوران پاندمی کرونا در بیمارستان تبریز بپردازیم. روش‌شناسی پژوهش: مطالعه حاضر یک پژوهش توصیفی-پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری مطالعه، تمامی پرستاران شاغل در بیمارستانهای تبریز در دوران پاندمی کرونا بود. یافته‌های پژوهش: بر اساس نتایج به دست آمده هویت حرفه‌ای با وفاداری نگرشی در ارتباط مستقیم و معناداری (560/0=β، 695/9 =t، 95%= CI و 05/0p< ) بود بعلاوه هویت حرفه‌ای و وفاداری رفتاری (331/0=β، 535/4 =t ، 95% = CI و 05/0>p) نیز در ارتباط مستقیم و معنادار بودند. همچنین وفاداری نگرشی تاثیر مثبت و معناداری بر روی وفاداری رفتاری (323/0=β، 306/4 =t ، 95% = CI و 05/0>p) دارد علاوه براین هویت حرفه‌ای از طریق نقش میانجی‌گر وفاداری نگرشی نیز بر وفاداری رفتاری تاثیر مثبت و غیرمستقیمی داشت (181/0=β 888/3 =t ، 95% = CI و 05/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج به دست آمده حاکی از آن است که پرستاران با هویت حرفه‌ای تکامل یافته‌تر در بحران‌های پیش-آمده در سازمان مانند پاندمی کرونا تعهد و وفاداری نگرشی و رفتاری بیشتر از خود نشان می‌دهند

https://cpa.uma.ac.ir/article_4434_472032caa3c4a4f75bb323b9ed9d878f.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Typology and antecedents of deviant behaviors in the workplace گونه‌شناسی و پیشایندهای رفتارهای انحرافی در محیط کار 167 202 4072 10.22098/cpa.2025.15237.1044 FA عباس قائدامینی هارونی دانش آموخته دکتری مدیریت، مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز فارسان، ایران. ایمان محمودی خواه دانشجوی کارشناسی مدیریت فرهنگی، دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز فارسان، چهارمحال و بختیاری، ایران. آزیتا اله بخشیان فارسانی دانشگاه جامع علمی کاربردی، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری، ایران. الهه مشرف قهفرخی دانشگاه جامع علمی کاربردی، مرکز فرهنگی هنری دریژنو، چهارمحال و بختیاری، ایران. سمیه شاه بندری قوچانی دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز فارسان، چهارمحال و بختیاری، ایران Journal Article 2024 06 10 The aim of the current research was the typology and antecedents of deviant behaviors in the workplace. In order to answer the main research question, meta-analysis method was used. The field of research, the scope of reviews was conducted on Scopus and Web of Science databases, and 61 published studies from 2010 to June 2023 were considered. The antecedents of deviant behaviors in the workplace are: abuse in the workplace, incivility in the workplace, rejection in the workplace, bullying in the workplace, sexual harassment, abusive supervision, destructive leadership, toxic leadership, autocratic leadership and avoiding the Internet. These evidences indicate more attention to forms of deviant work behavior instead of organizational ones. Regarding the antecedents, the results show the continuous prevalence of the personality factors of the predecessors, and three types of deviant behaviors were identified in the work environment with the titles of individual, group and organizational/workDeviant behaviors in the workplace, deviant work behaviors, reverse work behaviors, typology, meta-analysis هدف پژوهش حاضر، گونه‌شناسی و پیشایندهای رفتارهای انحرافی در محیط کار بود. به منظور پاسخ به سؤال اصلی پژوهش از روش فراتحلیل استفاده شد. حوزه پژوهش، بررسی محدوده مرورها بر روی پایگاه‌های داده scopus و web of science انجام شد و 61 پژوهش منتشر شده از سال 2010 تا ژوئن 2023 در نظر گرفته شد. پیشایندهای رفتارهای انحرافی در محیط کار عبارتند از: سوء استفاده در محیط کار، بی‌نزاکتی در محیط کار ، طردشدگی در محیط کار، قلدری در محیط کار، آزار جنسی، سرپرستی توهین‌آمیز، رهبری مخرب، رهبری زهرآگین، رهبری خودکامه و طفره روی اینترنتی بود، این شواهد حاکی از توجه بیشتر به اشکال رفتار کاری انحرافی به جای سازمانی است. در مورد پیشایندها، نتایج نشان دهنده شیوع مداوم عوامل شخصیتی پیشینیان است و سه گونه رفتارهای انحرافی در محیط کار با عنوان‌های فردی، گروهی و سازمانی/ کاری شناسایی شد.رفتارهای انحرافی در محیط کار، رفتارهای کاری انحرافی، رفتارهای کاری معکوس، گونه شناسی، فرا تحلیل

https://cpa.uma.ac.ir/article_4072_eb182755c4b422c9cc07ba5fc958679d.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Policy Learning for AI Legislation: A Comparative Analysis of the EU Act and Implications for Iran درس‌آموزهای تقنینی هوش مصنوعی برای ایران- مطالعه تطبیقی قانون اتحادیه اروپا 203 225 4421 10.22098/cpa.2026.18229.1105 FA محمدرضا عطاردی استادیار، گروه خط مشی گذاری عمومی دانشکده مدیریت، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران مهدی ساقی دانشجوی دوره دکتری گروه خط مشی گذاری عمومی دانشکده مدیریت دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران Journal Article 2025 08 31 In today's fast-paced world, Artificial Intelligence has become a primary governance issue, intensifying the need for suitable policymaking. This descriptive-analytical study, utilizing library resources, seeks to answer the: "What lessons can the policy learning mechanism derive from the European Union's AI Act for shaping the legal framework of Artificial Intelligence in the Iran?" The research methodology is based on the policy learning mechanism, operationalized through a comparative study of the EU AI Act and the situation in Iran across five operational steps. The findings reveal seven key lessons for policymaking in Iran, which include risk-based classification, transparent accountability, prohibition of prohibited uses, formulation of technical/ethical requirements, enhanced accountability, innovation-driven regulation, and establishment of independent/efficient regulatory/executive bodies. Consequently, some of these principles are either absent or require operationalization in Iran, while others are partially present. Leveraging these principles and adapting them to indigenous contexts can facilitate the formulation of an effective, comprehensive, and responsible legal framework for AI in the Iran. در دنیای پرشتاب امروز، هوش مصنوعی به یکی از اصلی‌ترین مسائل حکمرانی تبدیل شده و نیاز به تدوین خط‌مشی‌های متناسب را دوچندان ساخته است. این پژوهش توصیفی-تحلیلی، با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای، به دنبال پاسخ به این پرسش است: «مکانیسم یادگیری چه درس‌هایی را از قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا برای تدوین چارچوب حقوقی هوش مصنوعی در جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌دهد؟» روش‌شناسی پژوهش بر مبنای مکانیسم یادگیری است که از طریق مطالعه تطبیقی قانون اتحادیه اروپا و وضعیت آن در ایران، در پنج گام عملیاتی شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد هفت درس‌آموز اصلی برای خط‌مشی‌گذاری در ایران شامل دسته‌بندی ریسک‌محور، شفافیت مسئولیت‌پذیری، تعیین کاربردهای ممنوعه، تدوین الزامات فنی/اخلاقی، تقویت پاسخگویی، نوآوری‌محوری و تأسیس نهادهای نظارتی/اجرایی می‌باشند. از این‌رو، برخی قضایا در ایران غایب یا نیازمند عملیاتی‌سازی بوده و برخی بصورت نسبی وجود دارند. بهره‌گیری از این قضایا و انطباق آن‌ها با مبانی بومی، می‌تواند تدوین چارچوب قانونی کارآمد و مسئولانه هوش مصنوعی در جمهوری اسلامی ایران را فراهم سازد.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4421_44bd555c7cf5a0b46a798b1aa5944775.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Presenting a Cultural Policy Model for Promoting Life Insurance (Mixed Approach) ارائه الگوی خط مشی گذاری فرهنگی ترویج بیمه زندگی (رویکرد آمیخته) 226 251 4222 10.22098/cpa.2025.18570.1131 FA محمد امین رفیعی دانشجوی دکتری مدیریت و برنامه ریزی فرهنگی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0001-9878-889X امیر محسن مدنی گروه طراحی صنعتی، واحد یادگار امام خمینی (ره)، دانشگاه آزاد اسلامی، شهر ری، ایران عباسعلی قیومی گروه مدیریت فرهنگی و مدیریت رسانه، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 13 Background and Aim: This study aimed to identify the factors affecting the acceptance of life insurance and to provide a cultural policy-making model for the promotion of life insurance in Iran. Factors such as economic, social, cultural, and political issues were investigated as the most influential factors on life insurance acceptance in this study. Methodology: This research was conducted in a mixed manner (qualitative and quantitative). In the qualitative phase, the thematic analysis method based on Brown and Clarke's (2006) model was used to analyze the data obtained from expert interviews and library documents. In the quantitative phase, structural equation modeling (SEM) was used to test the hypotheses and analyze the causal relationships between the variables. The data collection tool in the quantitative phase was a questionnaire based on the five-point Likert scale. Results: The results of the qualitative section showed that economic crises, cultural barriers, inhibiting beliefs, low financial literacy, and weakness of digital infrastructure are the main factors affecting the acceptance of life insurance in Iran. In the quantitative part, structural equation modeling (SEM) confirmed the significant effect of these factors on life insurance acceptance. Also, the media and reference groups as intervening factors have a great impact on changing social attitudes and behaviors towards life insurance. Conclusion: This study emphasizes that in order to promote life insurance in Iran, it is necessary to change attitudes and strengthen public awareness. Strategies such as the use of new technologies, financial incentives, transparency in insurance processes, and promotion of financial literacy are proposed as the main strategies to increase the acceptance of life insurance. زمینه و هدف: این پژوهش با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر پذیرش بیمه زندگی و ارائه مدل خط‌مشی‌گذاری فرهنگی برای ترویج بیمه زندگی در ایران انجام شده است. عواملی چون مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به‌عنوان تأثیرگذارترین عوامل بر پذیرش بیمه زندگی در این تحقیق بررسی شدند. روش‌شناسی: این تحقیق به‌صورت آمیخته (کیفی و کمی) انجام شد. در فاز کیفی از روش تحلیل مضمون براساس مدل براون و کلارک (2006) برای تجزیه‌وتحلیل داده‌های حاصل از مصاحبه‌های خبرگان و اسناد کتابخانه‌ای استفاده شد. در فاز کمی، از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) برای آزمون فرضیات و تحلیل روابط علّی بین متغیرها استفاده شد. ابزار گردآوری داده‌ها در فاز کمی، پرسشنامه‌ای مبتنی بر مقیاس لیکرت پنج‌درجه بود. یافته‌ها: نتایج بخش کیفی نشان داد که بحران‌های اقتصادی، موانع فرهنگی، باورهای بازدارنده، سواد مالی پایین، و ضعف زیرساخت‌های دیجیتال از عوامل اصلی تأثیرگذار بر پذیرش بیمه زندگی در ایران هستند. در بخش کمی، مدل‌سازی معادلات ساختاری تأثیر معنادار این عوامل را بر پذیرش بیمه زندگی تأیید کرد. همچنین، رسانه‌ها و گروه‌های مرجع به‌ عنوان عوامل مداخله‌گر، تأثیر زیادی در تغییر نگرش‌ها و رفتارهای اجتماعی نسبت به بیمه زندگی دارند. نتیجه‌گیری: این پژوهش تأکید می‌کند که برای ترویج بیمه زندگی در ایران، تغییر نگرش‌ها و تقویت آگاهی عمومی ضروری است. راهکارهایی چون استفاده از فناوری‌های نوین، مشوق‌های مالی، شفافیت در فرآیندهای بیمه‌ای و ارتقای سواد مالی به‌عنوان راهبردهای اصلی برای افزایش پذیرش بیمه زندگی پیشنهاد می‌شود.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4222_c09af20700b7f35acd8f0c83f634da1b.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 Designing Conceptual Bricolage Paradigm of Entrepreneurship in Human Resource طراحی الگوی مفهومی بریکولاژ کارآفرینی در منابع انسانی 252 284 4436 10.22098/cpa.2025.18438.1118 FA پیمان اکبری استادیار گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 02 Background and Objective: Entrepreneurial bricolage in human resources transforms the human resources department into an "internal entrepreneur" and uses existing resources to transform constraints into an innovation engine to create sustainable value at low cost. The aim of this research is to design a conceptual model of entrepreneurial bricolage in human resources. Methodology: The present research has interpretive philosophical foundations and an inductive and qualitative approach. The type of research is field research and uses grounded theory. Theoretical sampling was conducted through interviews with 15 human resources managers of small and medium-sized businesses in Sanandaj Industrial Park. Open coding categories were linked with axial coding and refined in selective coding to form a data theory. Validation was conducted through member review and triangulation, and reliability was confirmed by second-rater recoding (85% agreement coefficient). Findings: The findings are designed in the form of a paradigmatic model including the central category, causal conditions, contextual factors, intervening conditions, interactive strategies, and consequences. Conclusion: The presented model can provide guidance for strategic planning for managers of small and medium-sized businesses in Sanandaj so that they can benefit from its benefits. زمینه و هدف:بریکولاژ کارآفرینانه در منابع انسانی، واحد منابع انسانی را به "کارآفرین داخلی" تبدیل کرده و با استفاده از منابع موجود، محدودیت‌ها را به موتور نوآوری تبدیل می‌کند تا ارزش پایدار با هزینه کم ایجاد کند. هدف این پژوهش طراحی الگوی مفهومی بریکولاژ کارآفرینی در منابع انسانی است. روش‌شناسی:پژوهش حاضر دارای مبانی فلسفی تفسیری و رویکردی استقرایی و کیفی است. نوع پژوهش میدانی بوده و از نظریه داده بنیاد استفاده می‌کند. نمونه‌گیری نظری از طریق مصاحبه با ۱۵ نفر از مدیران منابع انسانی کسب‌وکارهای کوچک و متوسط در شهرک صنعتی سنندج انجام شده است. طبقات کدگذاری باز با کدگذاری محوری پیوند داده شدند و برای شکل دادن به تئوری داده، در کدگذاری انتخابی پالایش شدند. اعتبارسنجی از طریق بازبینی اعضا و مثلث‌سازی انجام شده و پایایی با بازکدگذاری داور دوم (ضریب توافق ۸۵٪) تأیید گردید. یافته‌ها: یافته‌ها در قالب مدل پارادایمی شامل مقوله محوری، شرایط علّی، عوامل زمینه‌ای، شرایط مداخله‌گر، راهبردهای تعاملی و پیامدها طراحی شده است. نتیجه‌گیری: مدل ارائه‌شده می‌تواند راهنمایی برای برنامه‌ریزی راهبردی مدیران کسب‌وکارهای کوچک و متوسط سنندج فراهم کند تا از مزایای آن بهره‌مند شوند.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4436_985adcd717a8b449d81e192cf117545f.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی و انجمن مدیریت دولتی ایران مدیریت دولتی تطبیقی 2981-085X 3 4 2026 02 20 A Model for Improving the Capacity to Implement Banking System Policies (Case Study: Development and Cooperative Bank of Kerman Province) مدلی برای ارتقاء ظرفیت اجرای خط مشی‌های نظام بانکی (مورد مطالعه: بانک توسعه و تعاون استان کرمان) 285 314 4433 10.22098/cpa.2026.18887.1157 FA محسن چهکندی دانشجوی دکتری مدیریت دولتی ، گروه مدیریت، واحدکرمان، دانشگاه آزاد اسلامی،کرمان، ایران امین نیک پور دانشیار ،گروه مدیریت ، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران زهرا شکوه استادیار، گروه مدیریت ، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران حمیدرضا ملائی استادیار ،گروه مدیریت ، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران Journal Article 2025 11 22 Background and Aim: Executive capacity is one of the fundamental components of policy success and reflects the ability of the administrative system to effectively operationalize policies. In recent years, Iran’s banking system has faced numerous challenges, some of which stem from the ineffective implementation of policies. Accordingly, the present study aims to identify the factors influencing the enhancement of executive capacity in banking policies and to explain the causal relationships among these factors. Methodology: This research has identified the effective factors in improving the capacity to implement policies and the cause-and-effect relationship between them. The research population in this applied research consists of 15 policy-making specialists and experts in the Development and Cooperative Bank of Kerman Province, who have been selected through non-random and purposeful sampling. The data collection tools are interviews and questionnaires, and the FMEA and fuzzy DEMETL techniques have been used to analyze the data. Findings: The results indicate that the adoption of new technologies in policy implementation has the greatest impact on improving executive capacity. In contrast, the systematic and realistic formulation of policies has the least influence among the identified factors. Conclusion: As a result, strengthening infrastructure and technological tools is a key factor in enhancing the capacity to implement banking system policies. This not only improves implementation capacity, but also, by filling the existing theoretical gap, can lead to increased legitimacy of the political system and public trust in the government's performance in the field of banking policy making. زمینه و هدف: ظرفیت اجرایی یکی از مؤلفه‌های اساسی در موفقیت خط‌مشی‌هاست و نشان‌دهنده توان نظام اداری برای عملیاتی‌سازی مؤثر آنهاست. نظام بانکی ایران طی سال‌های اخیر با چالش‌های متعددی مواجه بوده که بخشی از آن ناشی از اجرای ناکارآمد خط‌مشی‌هاست. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر شناسایی عوامل مؤثر بر ارتقای ظرفیت اجرای خط‌مشی‌های نظام بانکی و تبیین روابط علت و معلولی میان این عوامل است. روش‌شناسی: این تحقیق به شناسایی عوامل مؤثر در ارتقاء ظرفیت اجرای خط‌مشی‌ها و رابطه علت و معلولی بین آنها پرداخته است. جامعه تحقیق در این پژوهش کاربردی متشکل از 15 نفر از متخصصان و خبرگان خط‌مشی‌گذاری در بانک توسعه و تعاون استان کرمان است که از طریق نمونه‌گیری غیرتصادفی و هدفمند انتخاب شده‌اند. ابزار گردآوری داده‌ها، مصاحبه و پرسش‌نامه و جهت تحلیل داده‌ها از تکنیک FMEA و دیمتل فازی استفاده شده است یافته‌ها: نتایج تحلیل‌ها نشان داد که به‌کارگیری تکنولوژی‌های نوین در فرآیند اجرای خط‌مشی‌ها بیشترین تأثیرگذاری را در ارتقای ظرفیت اجرایی دارد. در مقابل، تدوین اصولی و واقع‌بینانه خط‌مشی‌ها کمترین میزان اثرگذاری را در میان عوامل شناسایی‌شده به خود اختصاص داده است. نتیجه‌گیری: در نتیجه تقویت زیرساخت‌ها و ابزارهای فناورانه، عامل کلیدی در ارتقای ظرفیت اجرای خط‌مشی‌های نظام بانکی است. این امر نه‌تنها توان اجرایی را بهبود می‌بخشد، بلکه با پر کردن خلأ نظری موجود، می‌تواند به افزایش مشروعیت نظام سیاسی و اعتماد عمومی به عملکرد دولت در حوزه سیاست‌گذاری بانکی منجر شود.

https://cpa.uma.ac.ir/article_4433_389984ffe325dfb3618d4c80e9c91f6f.pdf